مقدمه و اهداف: هدف از این مطالعه تعیین نتایج فوتورفراکتیو کراتکتومی (PRK) در بیماران نزدیک بین بعد از 5 سال می باشد. مواد و روش ها: در مطالعه پیش رو مقطعی به صورت تمام شماری کلیه بیمارانی که در بازه زمانی اول آبان ماه 1386 تا 29 اسفند ماه 1387 بین سنین 18 تا 51 سال بوده اند و به روش Wavefront-optimized توسط یک جراح و به وسیله دستگاه اگزایمر لیزر Allegreto Wave Eye-Q در یک کلینیکمورد عمل PRK قرار گرفته بودند، بررسی شده اند. در مطالعه حاضر، قبل از عمل میزان حداکثر حدت بینایی با استفاده از تصحیح اپتیکی (BCVA)، حداکثر حدت بینایی بدون تصحیح اپتیکی (UCVA)، میزان عیب انکساری و قدرت قرنیه اندازه گیری شده و بعد از فراخوانی بیماران 5 سال پس از عمل معاینات چشمی شامل حداکثر حدت بینایی با استفاده از حداکثر تصحیح اپتیکی (BCVA)، حداکثر حدت بینایی بدون تصحیح اپتیکی (UCVA)، میزان عیب انکساری و نیز بررسی دقیق عدم وجود عیب پاتولوژیک انجام شد. یافته ها: میانگین نزدیک بینی قبل از عمل که تعداد 74 نفر مورد بررسی قرار گرفته بودند، (25 مرد و 49 زن) -3.40±1.73 دیوپتر بود. میانگین اکی والان اسفر 5 سال پس از عمل -0.08M0.400 PRK دیوپتر به دست آمد. میانگینحداکثر حدت بینایی بدون تصحیح اپتیکی (logUCVA) 5 سال پس از عمل 0.02±0.76 و میانگینحداکثر حدت بینایی با استفاده از حداکثر تصحیح اپتیکی (logBCVA) 5 سال پس از عمل 0.00±0.044 به دست آمد. نتیجه گیری فوتورفراکتیو کراتکتومی با استفاده از Mitomicyne C و دستگاه Allegretto Wave Eye-Q روشی مناسب جهت اصلاح نزدیک بینی می باشد، و وجود متغیرهایی مانند جنسیت، سن و وجود آستیگماتیسم قبل از عمل تاثیر به سزایی در نتیجه این عمل ندارد.

هدف: بررسی اثر کوتاه مدت میتومایسین 0.02 C درصد بر روی تراکم و تعداد سلول های اندوتلیال مرکز قرنیه به دنبال جراحی کراتکتومی فوتورفراکتیو (PRK) در بیماران با نزدیک بینی متوسط.روش پژوهش: در این مطالعه، 42 چشم از 21 فرد با نزدیک بینی متوسط (بین 4.0- تا -8.0 دیوپتر) که تحت عمل PRK به همراه میتومایسین 0.02 C درصد به مدت 40 ثانیه قرار گرفته بودند، بررسی شدند. جهت بررسی تغییرات در تعداد سلول های اندوتلیال مرکز قرنیه (ECD)، متوسط سطح سلول (MCA) و ضریب تغییرات اندازه سلول ها (CV)، اسپکولار میکروسکوپی قبل و 6 ماه پس از عمل انجام شد.یافته ها: میانگین سنی بیماران به هنگام انجام جراحی 26.2±6.3 سال بود. متوسط معادل کروی عیب انکساری قبل از عمل -5.2±1.2 دیوپتر بود که پس از جراحی به -0.4±0.5 دیوپتر کاهش یافت (P<0.001). متوسط تعداد سلول های اندوتلیال مرکز قرنیه (ECD) از 2920±363 سلول در میلی مترمربع قبل از عمل به 2802±339 سلول در میلی مترمربع پس از جراحی کاهش یافت (P=0.59). متوسط سطح سلول (MCA) P=0.76)) و ضریب تغییرات اندازه سلول ها (CV) ((P=0.52 6 ماه پس از جراحی تغییرات معناداری با پیش از آن نداشت.نتیجه گیری: استفاده از میتومایسین 0.02 C درصد به مدت 40 ثانیه حین کراتکتومی فوتورفراکتیو (PRK) در بیماران با نزدیک بینی متوسط، تغییرات آماری معنی داری در تعداد سلول های اندوتلیال مرکز قرنیه (ECD)، متوسط سطح سلول (MCA) و ضریب تغییرات اندازه سلول ها (CV) در پی گیری 6 ماهه ایجاد نمی کند.

مقدمه: جراحی های رفراکتیو قرنیه ممکن است سبب تغییر شکل آن شوند. در این مطالعه به بررسی تغییرات انحنای سطح خلفی قرنیه پس از عمل PRK یا Excimer laser photo refractive keratectomy در بیماران با میوپی بیشتر از 6 دیوپتر پرداختیم.روش ها: این تحقیق در 107 چشم از 57 بیمار با عیب انکساری بیش از 6 دیوپتر انجام شد. تمام افراد تحت PRK قرار گرفتند و پس از 4 ماه دوباره معاینه شدند. انحنای سطح خلفی قرنیه قبل از عمل و 4 ماه پس از عمل توسط دستگاه Orbscan II بررسی شد.یافته ها: شعاع انحنای قرنیه در قسمت خلقی (BFS یا Best fitted sphere) در زون های 3، 5، 7 و10  میلی متری قبل از عمل به ترتیب 0.222±6.089 و 6.137±0.253 و 0.268±6.299 و 0.312±6.506 میلی متر بود. این مقادیر بعد از عمل به ترتیب 0.362±5.673،0.341±5.809، 0.309±6.056 و 0.334±6.347 میلی‎متر بودند.نتیجه گیری: PRK در بیماران با میوپی بیش از 6 دیوپتر باعث تغییرات قابل ملاحظه ای در زونهای مختلف قرنیه در سطح خلفی می شود. این تغییرات در زون 3 میلی متر بیشترین و در زون 10 میلی متر کمترین مقدار را داشت.

مقدمه: با این که امروزه رادیال کراتوتومی (Radial keratotomy یا RK) یک روش جراحی متروک و غیر رایج محسوب می شود؛ چشم پزشکان همواره با مشکلات و عوارض بیمارانی که پیش از این RK شده اند روبرو می شوند. از جمله عوارض RK شیفت هیپروپیک است. این مطالعه به منظور بررسی نتایج عمل (Photorefractive keratectomy یا PRK) بر روی این بیماران انجام شد.روش ها: مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی آینده نگر بر روی 20 چشم از 17 بیماری که پیش از این RK شده بودند و عیب انکساری قابل توجه داشتند انجام شد. بیماران تحت عمل Wavefront-guided (WG) PRK همراه Mitomycin-C (MMC) قرار گرفتند و حداقل 3 ماه بعد از جراحی جهت بررسی های لازم ویزیت شدند. دید دور اصلاح نشده، بهترین دید دور اصلاح شده، ابریشن توتال و درجه بالا، قدر مطلق اسفر اکی والان، کدورت قرنیه و دیگر عوارض قبل از عمل و بعد از عمل با هم مقایسه شدند.یافته ها: دید دور اصلاح نشده بعد از عمل در مقایسه با قبل از عمل به طور متوسط 3 خط بهتر شد (0.001>P). به صورتی که 100 درصد چشم ها دید 4.10 یا بهتر و 50 درصد چشم ها دید 7.10 یا بهتر پیدا کردند، در حالی که این مقدار دید قبل از عمل به ترتیب 55 درصد و 0 درصد بودند. 40 درصد در محدوده 1 دیوپتر (D) و 100 درصد در محدوده 1.75 دیوپتر از رفراکشن مطلوب قرار داشتند. در هیچ کدام از چشم ها دید دور اصلاح شده بعد از عمل، نسبت به قبل از عمل کاهش نداشت. Aberration کل بعد از عمل به میزان قابل توجهی نسبت به قبل از عمل کاهش یافت. سه چشم بعد از عمل دچار کدورت قرنیه شدند؛ به طوری که یک چشم کدورت قرنیه خفیف (درجه 2) و دو چشم دیگر کدورت ناچیز (درجه 1) داشتند و عارضه دیگری در چشم ها ایجاد نشد.نتیجه گیری: WG PRK با MMC در چشم هایی که پیش از این RK شده بودند به صورت بارزی دید اصلاح نشده را بهبود بخشید و در طول دوره پی گیری کوتاه مدت بی خطر بود. گرچه کدورت در تعدادی از موارد اتفاق افتاد ولی جزیی بود و هیچ چشمی دچار کاهش دید در اثر این عارضه نگردید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

افزایش تعداد بیماران مبتلا به بیماری های خود ایمنی سیستمیک که خواستار انجام جراحی عیوب انکساری قرنیه با لیزر هستند؛ نیازمند توجه بیشتری به اهمیت بالینی وضعیت این بیماران است. مطالعات اخیر، دانش ما را در شناسایی و ارزیابی اختلالات خود ایمنی و اثرات جانبی بالقوه آنها در نتایج جراحی های عیوب انکساری قرنیه با لیزر را گسترش داده است. در این مقاله مروری به طور خلاصه به بررسی عوامل بیماری زا، جنبه های بالینی و عوارض احتمالی در بیماران مبتلا به اختلالات خود ایمنی سیستمیک که تحت این عمل های جراحی قرار می گیرند می پردازیم. در مجموع از بین مطالعات بررسی شده 132 مقاله برای این مطالعه انتخاب شدند. با توجه به این که آزاد شدن سیتوکین های مختلف ناشی از اختلالات خودایمنی سیستمیک، می تواند منجر به پیامدهای مخرب قرنیه شود؛ لذا نیاز به تشخیص زودهنگام قبل از هر جراحی لیزری عیوب انکساری ضروری به نظر می رسد. اگرچه به طور معمول روش هایی مانند LASIK و PRK در بیماران مبتلا به اختلالات خودایمنی انجام می شود؛ اما ملاحظات اساسی نیز بایستی در نظر گرفته شوند. موارد منع قطعی جراحی لیزری عیوب انکساری برای هر اختلال خود ایمنی هنوز توسط مطالعات تایید نشده است.

هدف: مقایسه اثربخشی، ایمنی و پایداری نتایج روش فتورفرکتیو کراتکتومی ترانس اپی تلیال (tPRK) با روش فتورفرکتیو کراتکتومی معمول (PRK) برای درمان بیماران مبتلا به نزدیک بینی. روش پژوهش: در این مطالعه آینده نگر و غیرتصادفی، بیماران مبتلا به نزدیک بینی خفیف تا متوسط به دو گروه درمان با روش فتورفرکتیو کراتکتومی ترانس اپی تلیال (tPRK) (گروه درمان) و روش فتورفرکتیو کراتکتومی معمول (گروه شاهد) تقسیم شدند. نتایج ارزیابی شده عبارت بودند از بررسی میزان درد بعد از عمل که با پرسش نامه درد McGill انجام شد، زمان ترمیم اپیتلیوم، حدت بینایی اصلاح نشده (UCVA)، بهترین حدت بینایی اصلاح شده (BCVA) و میزان عیب انکساری. یافته ها: در این مطالعه 340 چشم از 170 بیمار مورد ارزیابی قرار گرفتند. هر گروه شامل 170 چشم از 85 بیمار بود. میزان درد بعد از عمل (0/04P=) و هم چنین زمان ترمیم اپی تلیوم (0/01P=) در گروه tPRK به صورت معنی دار کم تر از گروه PRK بود. متوسط UCVA در ماه دوم بعد از درمان در گروه tPRK بهتر از گروه PRK بود (0/01P=). نتیجه گیری: tPRK برای درمان نزدیک بینی خفیف تا متوسط از نظر میزان درد بعد از عمل، زمان ترمیم اپیتلیوم و بهبود بینایی نسبت به PRK ارجح است.

هدف: گزارش سه مورد عفونت نوکاردیایی قرینه بعد از کراتکتومی فوتورفرکتیو (PRK) و توصیف بالینی، میکروبیولوژی، هیستوپاتولوژی و اسکن کانفوکال از این عفونت نادر.گزارش طغیان: در 4 چشم از 3 بیمار (2 زن و یک مرد) که تحت جراحی PRK در یک مرکز و توسط یک جراح قرار گرفته بودند؛ عفونت نوکاردیایی قرنیه رخ داد. میانگین سنی بیماران 25 سال و متوسط زمان تظاهر عفونت 29 روز بعد از عمل جراحی بود. در همه موارد، ارزیابی میکروبیولوژی، هیستوپاتولوژی و اسکن کانفوکال انجام شد. دو چشم از دو بیمار اول نیاز به کراتکتومی لایه ای برای کاهش حجم قرینه درگیر (debuking) و به دست آوردن نمونه برای بررسی میکروبیولوژی و هیستوپاتولوژی پیدا کردند. ارزیابی میکروسکوپ نوری و کشت، عفونت نوکاردیایی را در همه بیماران اثبات کرد. اسکن کانفوکال نیز ساختمان های باریک و هایپررفلکتیو را در استرومای قرنیه نشان داد. همه موارد به قطره آمیکاسین موضعی پاسخ دادند و پس از درمان، در هیچ موردی عود مشاهده نشد.نتیجه گیری: نوکاردیا یکی از علل عفونت قرنیه بعد از PRK است. ظن بالینی و یافته های میکروبیولوژیک، هیستوپاتولوژیک و اسکن کانفوکال، در تشخیص به موقع کمک کننده هستند. عدم توجه به رعایت شرایط استریل هنگام جراحی، از علل احتمالی عفونت قرنیه در موارد گزارش شده بوده است.

هدف: از عوارض جراحی های انکساری می­ توان به عیب­ انکساری باقیمانده پس از عمل شامل اصلاح کمتر (Undercorrection) و برگشت (Regression) اشاره کرد که بر اساس مطالعات از جمله شایع ترین عوارض پس از اعمال جراحی انکساری می ­ باشد به صورتی که بیمار را متمایل به "عمل مجدد" عیب انکساری باقیمانده می­ کند. هدف از این مطالعه تعیین نتایج انکساری و بینایی در بیماران با عمل مجدد کراتکتومی فتو رفرکتیو است. روش بررسی: در این مطالعه سری بیماران (Case series study)، همه بیمارانی که از فروردین 1391 تا خرداد 1393 در بیمارستان چشم پزشکی فارابی توسط یک جراح مشخص تحت عمل مجدد کراتکتومی فتورفرکتیو با استفاده از دستگاه217 Z Technolas با پروتکل APT قرار گرفته بودند مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد بیمارانی که تحت عمل مجدد قرار گرفته بودند 34 چشم (20 بیمار) بود. از این 20 بیمار، 14 بیمار به صورت دو چشمی و 6 بیمار به صورت تک چشمی تحت عمل مجدد قرار گرفته بودند. تعداد 30 چشم (16 بیمار) مورد مطالعه قرار گرفتند. متوسط سنی بیماران مود مطالعه 5/9± 34/5 سال بود. پارامترهای مورد بررسی شامل عیب انکساری و حدت بینایی بود. پس از جمع ­ آوری داده­ ها برای بررسی نتایج از نرم ­ افزارSPSS 20 استفاده گردید. ابتدا بررسی نرمال بودن داده­ ها توسط آزمون کولموگروف اسمیرنوف انجام شد. سپس از آزمون T زوجی و ویلکاکسون برای مقایسه داده­ های قبل و پس از عمل مجدد کراتکتومی فتورفرکتیو استفاده گردید. یافته­ ها: در بررسی نتایج انکساری مقدار عیب انکساری اسفر و آستیگماتیسم قبل از عمل مجدد به ترتیب 0/67 ± 0/80 دیوپتر و 0/36 ± 0/70 دیوپتر بود که پس از عمل مجدد به ترتیب به 0/69 ± 0/16 دیوپتر و 0/61 ± 0/49 دیوپتر کاهش پیدا کرد. در بررسی نتایج بینایی، حدت بینایی دور اصلاح نشده (Uncorrected Visual Acuity; UCVA) و حدت بینایی دور با بهترین اصلاح (Best Corrected Visual Acuity; BCVA) براساس Log MAR به ترتیب قبل از عمل 0/25104± 0/28367 و 0/06064 ± 0/01667 بود که پس از عمل به 0/241148 ± 0/08167 و 0/237149 ± 0/04467 تغییر یافت. نتیجه­ گیری: عمل مجدد فتورفرکتیو کراتکتومی (Photorefractive Keratectomy; PRK) به عنون یک روش درمانی موثر، مفید و اثربخش می­ باشد و باعث بهبود قابل توجه نتایج انکساری و بهبود حدت بینای دور بدون اصلاح و با بهترین اصلاح می شود.